bahar gelince burnuma gelen kokular
Yazan: unremute Nisan 10, 2009
Birkaç haftadır, baharın güzelliğini yaşıyordum aslında. Ama bugün, apayrı bir şekilde hissettim gelişini.
Baharın kesinlikle kendine has bir kokusu var. Ben o kokuyu çok seviyorum. Narin esen rüzgarını seviyorum. Hava ısındı diye hemen açılıp saçılmayı, sonra birazcık üşümeyi, çok seviyorum.
Malum, hava ruh halini de etkiliyor. Kışları çekilmez bir insanken, bahar gelince kendime geliyorum ben. Mutlu oluyorum, kesin bunun bir açıklaması vardır. Baharda kesinlikle mutluluk hormonu falan salgılıyorum.
Bugün öğleden sonra yurda geldim, salonda oturdum. Pencere açıktı. O kadar güzel esti ki hava. Çim kokusu da aldım, deniz kokusu da, bahar kokusu da. Şimdi bana koşarak geldiğini umduğum yemek siparişimi beklerken, bunları söylemek istedim. Çok fazla edebi laflar çıkmıyor benden, eskiden çıkardı, baharı mükemmel tasvir edemem şimdi. Sadece çok mutlu etti beni, söylemek istedim.
Küçükken Balıkesir’de de bahar çok güzel gelirdi kışın arkasından. Orda biraz daha fazla kıymetini biliyordum sanırım. Kışları daha karlı oluyor Balıkesir, Istanbul’aysa sanırım, 4 yıldır falan kar yağmıyor doğru düzgün. En son lisede yağmıştı da, mahsur kalmıştık, teyzemlere sığınmıştım, sağolsun 
Acar evlere baharın gelişi bambaşkadır. Hemen dökülürüz sokağa. Top oynarız zaten, başka bişey yapmayız. Hele sitenin yan tarafındaki çayırlıkta çimler de göründüyse, hele oraya güzel güzel bahar rüzgarı esiyorsa, çok güzel olur. Balıkesir’de bahar geldi mi, bizim evlerin olduğu yamacın karşısındaki tepelerde piknik yapmak isterdim ben hep. Evlerden, sitelerden, şehirden çok uzak değil, otururken kendi mahallene bakıyorsun zaten, ama bir o kadar da uzakmış gibiydi, çimlerin, tarlaların içinde. Annemlerle gittiğimizde mangal yaparsak, tadı apayrı olurdu (hep mangal ateşini söndürüp öyle ayrıldık, duyarlıyız merak etmeyin )
İlkokulda da hocamız galiba 1-2 kere götürmüştü o tepenin yamacına. Keşke fotoğraf olsaydı da, şimdi koysaydım bu yazının içine. Hiçbir özelliği yoktu aslında, bana güzel geliyordu işte. Hatta keşke fotoğraf çekseydik…
Şimdi karşı tepelerin hepsi tamamen binayla doldu. Balıkesir o tarafa doğru genişledi. Bir tutam çim, tarla kalmadı o taraflarda. Ben çok özlüyorum bahar gelince orda piknik yapmayı. Acar evlerin bahçesinde kan ter içinde kalana kadar top oynamayı. Hatta bisiklete binmeyi. Şimdi öyle şeyleri hiç yaşayamıyorum, belki imkansız değil ama, yapmıyorum, yapmalıyım. Hatta “bir gün yapacağım” listeme bunu da eklemeliyim. Şimdi, baharın kokusu ve rüzgarıyla mutlu oluyorum, olabildiğim kadar. Ama baharı o kadar seviyorum ki, delice özlesem de bu bahsettiğim günleri, bu haliyle bile çok mutlu oluyorum.
