Bu projede emeği geçen herkese teşekkür ediyorum. Projenin tam ortasında dersi bırakan Hollandalı arkadaşıma, ekibin diğer üyesi, hiç bir şeyden anlamayan Endonezyalı arkadaşıma. Bu iki kişiye ne kadar teşekkür etsem azdır. Sitenin fonksiyonellik kıtlığını onlara borçluyum, ayrıca günde 5-6 saatimi bu işe ayırmamı da. Tek başıma yapınca, bu çıktı ortaya, kusura bakmayın artık.

He nedir bu şey peki, user experience projesi idi. Kullananlar memnun kalacak. Konuyu ben mi seçtim, hayır. Bana ne herkesin diet programından. Ama mecbur kaldık işte. Bu projeyi, önce Java’da, Jsp ve Struts kullanarak, sonra hepsini çöpe atıp, PHP, AJAX ve MySql yaparak hallettim. Ama iyi oldu, bu saydıklarımı öğrenmiş oldum. Hele ki birşeyi sıfırdan öğrenip yapmanın tadı paha biçilemez.

E madem bu bloga kadar geldin, bi siteye de göz at olur mu? 2 gün kullan, yarın akşam falan sayfaya koyacağım feedback anketini de 5 dakikanı ayırıp dolduruver de, ben de şu dersi geçeyim, hatrım için, olur mu?

Ha yalnız, Twitter based olduğu için, twitter hesabın olması gerekiyo. Yoksa da alıver be hacı, olmaz mı?

http://yourdiet.site90.net

öptüm.

Eskisi kadar çok yazı yazamıyorum buraya. O ilk hevesler geçti sanırım. Yine 2 ayı geçmiş buraya yazmayalı, kusura kalma.

Dün, birçok insanın üstün çabaları sayesinde, gerçekten güzel bir gün geçirince, paylaşmak istedim. Özellikle günün finali, tadından yenmeyecek güzellikte.

DUWO’dan ilk uyarıyı aldım. Borcunuz şu kadar diye. Ocak’ta başlayıp, Nisan sonunda biten işimin, maaşını hala alamamış olmam, beni o an yine çileden çıkardı. Dmytro’ya mail attım. Şunu öğrendim arkadaş, Türkiye’de şikayet ettiğimiz çok şey var ya, insan her yerde insan. İş bitti, şimdi hiç bişey kimsenin umrunda değil. Maile cevap verme zahmetini göstermedi.

Aslında ondan önceki günden başlamak lazım. Babamın para yollamak için bankaya gitmesi, ve gtalk’tan banka memuruyla iletişime geçmem müthiş bir güzellikti. Bankacı olan ben miyim, o mu, ayırt edemedim çünkü. Yolladığım IBAN ve BIC numaralarını, birleştirmekten acizdi çünkü arkadaş. Bana ısrarla, eksik hane var diyor, diyor ki 26 haneli olmalı. Arkadaşım diyorum, bak IBAN ve BIC’i yanyana koy, 26 hane oluyo işte. BIC de bankanın kodu. Bunun üzerine bana sorduğu soru, hangisi önce? Dedim şu andan itibaren, sen her şeyden önce geliyorsun benim için.

Dmytro’ya dönelim. Maile cevap vermeyince odasına gittim. HR departmanı, sonunda çalışma iznim için başvurmayı becermiş. Bu upuzun hikaye, şöyle özetleyebilirim, döküman toparlayıp, doğru dökümanları isteyip yollamaktan aciz insan müsveddelerinin toplandığı, okulumun güzide departmanı. Son bombaları da, ya pasaport kopyan tam istedikleri gibi değilmiş, bi daha yollasana. Bunu ben dökümanı yolladıktan tam 1 ay sonra söylemeleri, biraz sonra açıklayacağım küfür arzusunu ilk kez doğurdu bende gün içinde.

Dmytro’nun söylediği, paranı alacaksın, 2 hafta içinde iznin çıkar, sonra 3 ay boyunca maaş alacaksın. E toplu vermeyecek misiniz, yok öyle toplu para çıkartamıyoruz. Bizde her şey bi şekilde katakulliyle olur ya, Hollanda’da alasıyla oluyo, ama bu işi beceremiyolarmış. Dedim ne halin varsa gör. Tüm bu iğrençliklerin ilk adımı olan fakülte sekreterine gittim. Orda sinirlerim boşaldı zaten, bağırdım çağırdım kadına, ağzıma geleni söyledim. Nitekim daha en başta başvurumu 1 ay geç yapan kendisi. Evet haklısın diyo bana, ulan geç yollayan sensin, haklısın diyeceğine özür dile. Bi de diyor ki, göçmen bürosuyla görüşmeye gittiğinde, çalıştığını söyleme, izinsiz çalıştığın için hem sen, hem biz ceza alırız. Ulan kaçak işçi çalıştırıyosun yani? İşte o an, karşımdakinin Türk olmasını çok istedim, ya da Türkçe bilmesini. Çünkü “Fuck You” kesinlikle ağzı doldurmayan, insanın içini boşaltmasını sağlayamayan bir küfürdü. Güzel Türkçe’mden, “O****u ç*****u” söylemini paylaşmak istedim kendisiyle. Kusura kalmayın, ayıp mayıp kalmadı bende.

O sinirle hocaya gitmek istemedim. Bana gerçekten yardımcı olmak istedi bu işi vererek, sonra pişman olacağım şeyler söylemekten korktum. Sonra tez hocamla karşılaştım. Naber dedi, dedim durum budur. Adamcağız sağolsun ben borç vereyim sana falan dedi, yok dedim sağolun sizden alamam, o da bi garipsedi falan. Ah bu kültür farklılıkları yok mu…

Sonra girdiğim sunumda, konuyu tamamen yanlış anlayıp, ve Daan ile Ece’nin de yanlış anlamasına sebep olup sıçtığımızı farkettikten ve sinirler daha da bozulduktan sonra, dedim okuldan uzaklaşayım. Göktürk’le Yunus’un yanına gittim. Onlar olmasa, çok fena durumlardaydım zaten çoktan. Haklarını ödeyemem. Onlar için apayrı bir yazı yazıcam bir ara buraya. Biraz moral verdiler bana, sakinleştirdiler. Dedim ben kaçıyorum okula dönücem, ödev yetiştirmem lazım. Ve günün finaline geliyoruz.

Çıktım evden, aşağıya indim, bisiklet yok. Çalınmış. Orda artık sinirler boşaldı, bağırdım çağırdım, Türkçe güzel güzel küfür ettim, rahatladım, gözler falan boşaldı zaten. O iyi geldi biraz. Dedim yapacak bişey yok, geldi mi hepsi bir gelir zaten. Dedim yürümekten başka çare yok. Yürümeye başladım. Gözüm de etrafta, acaba diyorum bisikleti koyduğum yeri mi yanlış hatırlıyorum ama mümkün değil. İki sokak yürüdüm. Arkadaşa da mail atıyorum bi yandan, geç kalıcam diye. Bir ara kafamı kaldırdım, yan sokağa baktım, bisiklet yığınının arasından bişeyler bana göz kırpıyo. Baktım benim bisiklet orda. Çalan arkadaş neyse ki komşummuş. Çalmış bisikleti, kendi evinin sokağına bi yerlere sokuşturmuş. Gittim, geri çaldım bisikletimi.

Bir laf vardı aklıma geldi, tam doğrusu bu mudur bilmiyorum. Allah sevdiği kuluna, eşeğini kaybettirip sonra buldururmuş, onun gibi bişey. Nasıl mutlu oldum anlatamam. Sanki yeni almış gibi bisikleti. Bilen bilir, bir de bisikletsizlik, Hollanda’da başıma gelebilecek en kötü şeydi muhtemelen. Dedim bu bi işaret, işler tekrar yoluna girecek. Ha sinir bozukluğu devam ediyo mu, ediyo. Ama yoluna girecek tekrar, biliyorum. Burda, Hollanda’da, ne berbat günleri atlattım ben. Hepsi geçti de, yine yüzüm güldü. Yine öyle olacak. Ama Hollanda’ya geldiğim ilk günden, şu ana kadar, bana bütün bu güzellikleri yaşatan, emeği geçen herkese teşekkürü bir borç biliyorum. Ama benim yüzüm yine gülecek.

Büyük değişiklik zamanı gelmiş yalnız, onu anladım. Delft’e veda etmenin zamanı geldi. Birkaç ay sonra, gidiyorum. Yavaş yavaş toparlanmak zamanı. Şu finaller ve teslimleri de hallettikten sonra, işime başlamak istiyorum artık. Yenilik her zaman iyidir. Nitekim burdaki hayatım, bayatladı bile.

Şimdi napıyorum, Alors on Danse dinliyorum. Tarzım olmadığı için dinliyorum. Kafamı dağıtsın. Bu cümle de başlık ne alaka dersen. Ha bütün bu olanlar dans gibi bişey, e buyrun doymayan varsa daha, buyursun gelsin daha borçlanabilecek çok teşekkürüm var.

Yine bloga uzun sureli verdigim aralardan birisi oldu bu. Hazir yazasim gelmisken, donuyorum buraya.

Bu sure boyunca, genelde twitter’da aktiftim. Facebook’ta da soyle boyle. Merak edenler icin hemen soyleyeyim, facebook hesabimi kapattim, gecen haftaydi sanirim. O gunden bu yana, kendisini sildim, engelledim sananlar, alinmasinlar. Ondan oncekiler, gonul rahatligiyla alinabilirler. Onca yil o kadar laf ederken, aktif bir kullanici olmam, buyuk bir tezatti, eh yeter dedim ben de.

Twitter’i da kapatmistim, ama onu tekrar acmaya karar verdim. Bari ordan haberi olsun insanlarin, bir de bu bloga yazi yazdigimda haberi olur belki birkac insanin.

Hollanda yazilarina devam. Bu 3 ayda neler oldu hayatinda dersen, onlardan da  bahsederim belki arada. Birkac tanesinden bahsedicem birazdan zaten. Hosbulduk tekrar buraya.

3 ayda, is buldum. Su an fakultedeki ofisimden yaziyorum bu yaziyi. Turkce karakter skntisindan belli olmustur sanirim.

Bilgisayarim tamamen bozuldu. 6 yillik emektar sonunda pes etti, bir sure Turkce karakterlere uzak kalicam.

Hastalik atlattim. Daha dogrusu, ciddi hastalik ihtimali gecirdim, kan testleri falan, neyse ki bir sorun cikmadi, belki daha sonra anlatirim.

Bir sure uzaklastim, kafa dinledim. Aslinda hala uzagim, hala kafa dinliyorum. Birkac laf edesim geldi ama, kusura bakmayin. Arayip sormadim diye arayip soran, merak edenler, kusura bakmasinlar. Hic arayip etmeyenler de, ben arasam da aramiyorlar zaten, keyfi bilir herkesin.

Biraz gezdim. Sinavlari verdim. Firin aldim, farkli yemekler deniyorum. Staj ayarliyorum. Calisiyorum.

Yasiyorum simdilik.

Bir sure icin, I amsterdam.

Optum.

Squatting, daha önce de duyduğum, ancak hakkında detaylı bir fikir sahibi olmadığım, ancak TUDelta’da okuduktan sonra biraz daha bir şeyler öğrendiğim bir terim.

Squatting, aslında bir anlamda “istila” olarak tanımlanabilir. Kelimenin anlamının ne kadar saldırgan olduğu size kalmış. Temel olarak şu anlama geliyor, boş bırakılmış, sahipsiz binalara, yerleşip, orada hak iddia etmek ve sahiplenmek. Örnek vermek ve Hollanda’daki uygulanış biçimini açıklamak gerekirse, burda özellikle öğrencilerin bolca yaptığı bir iş. Boş bırakılmış bir binaya, birkaç öğrenci eşyalarını yerleştiriyorlar ve artık o binanın sahibi olduklarını ilan ediyorlar. Bu konuda fotoğraf ararken blogunu bulduğum Nels Nelson, ki son fotoğraf onun blogundan alınmıştır, squatting için şöyle diyor yazısında, “The benefits of squatting in The Netherlands are many, including: a thriving anti-squatting industry, an end to speculation on property, maximization of space usage, and affordable housing for students (and anti-capitalists).”

Kanunsuz bir iş gibi gelecek kulağa başlangıçta ancak Hollanda’da “squatting” halen yasal. Yalnız şöyle bir durum var ki parlamentoda “illegal” yapılması planlanıyor şu sıralarda. Tahmin edebileceğiniz gibi özellikle öğrencilerden bu duruma oldukça büyük protestolar var, ne de olsa halihazırda bir çok öğrenci için bir anlamda konaklamak için squatting bir kurtuluş yolu. Parlamentoda bu illegalizasyon görüşüldüğü için şu sıralar revaçta bir konu ve protestolar da bolca devam ediyor.

Squatting, Hollanda’da özellikle 2. Dünya Savaşı’ndan beri çok fazla yaygınlaşmış, 1971’de de yasallaşmış bir durum. Avrupa’nın diğer ülkelerinde de varmış ama en yaygın olarak Hollanda’da uygulanıyor. Tarihi ise 17. yüzyıl İngiltere’sine dayanıyor. Tarihçesine girmek istemiyorum, merak eden bir çok bilgi bulabilir bu konuda google abiden.

Hollanda’da özellikle yabancı öğrenciyseniz, konaklama yeri bulmak konusunda sıkıntı yaşıyorsunuz biraz. Yer bulmakta değil ancak, kiralar konusunda büyük sıkıntı var. Maalesef kanunlar, burada 2 yıl kalacaksanız bile sizi “short stay” olarak sınıflandırıyor ve bu yüzden uzun vadeli kontratlar yapamıyorsunuz ve short stay kontratlar da alıyor başını gidiyor. Örnek vermek gerekirse, buradaki ilk evimin (odamın) kirası 480 euro idi. Bunun  ne kadar pahalı olduğunu şöyle açıklayabilirim; Hollanda vatandaşı iseniz, burada kalıyorsanız ve hatta aile iseniz, şehrin tam göbeğinde, dubleks ve oldukça konforlu hatta lüks denebilecek bir evde 500 euro kira ödeyerek oturabiliyorsunuz. Varın 20 euro farkı da, gerisini de siz düşünün.

Squatting’e dönersek, şu an için yasal, ancak tabii ki bazı kurallar var. Öncelikle yerleşeceğiniz binanın, 1 yıl süredir kullanılmıyor olması, kapısında kilit bulunmaması ve terkedilmiş durumda olduğu biliniyor olması gerekiyor, ya da bina sahibinin artık hak iddia etmiyor olması. Yasalarda bu şekilde tanımlanıyor, ancak uygulamada bu yasalara tam olarak uyuluyor mu, onu bilemiyorum. Squatting yapacağınız zaman, eve masa, yatak, sandalye gibi zaruri ihtiyaçlarınızı yerleştiriyorsunuz, arkasından da polisi eve çağırıyorsunuz. Polisi çağırmaktaki amacınız, öncelikle yukarıda bahsettiğim kurallara uyarak eve girdiğinizin incelenmesi ve artık orada yaşadığınızı resmi makamlara kanıtlamak. Polisin incelemesinden sonra, o binanın sahibi değil ancak orada yaşayan insanlar olarak kayda geçiyorsunuz.

Bu ne kadar mümkün ya da ne kadar sıklıkla gerçekleşiyor diyeceksiniz. Amsterdam’da yaklaşık 400 bina bu şekilde boş durumda. Delft’te, şehrin göbeğinde onlarca bina bomboş duruyor. Kolaylıkla squatting yapılabilecek bina çok. Daha birkaç hafta önce, okulun mimarlık fakültesi karşısındaki binaya, bir grup hollandalı öğrenci bu şekilde yerleştiler. 

Bu kadar boş bina olmasından, Hollanda’da bina ve yer sıkıntısı yaşanmadığı sanırım kolaylıkla anlaşılıyor. Türkiye’de bir öğrenci kulübüne 4 sandalye atabilecek kadar bir oda bulmak için haftalarca dilenmek gerektiğini biliyorken, burada her öğrenci kulübünün, evet nerdeyse hepsinin, Delft’in şehir merkezinde, 2-3 katlı kocaman binalara sahip olduğunu, buralarda isterlerse kendi barlarını ya da restoranlarını işletebildiklerini söylemem, sizde nasıl hisler yaratır bilmiyorum ama bende karmakarışık hisler uyandırıyor, bu karşılaştırmaya şimdi girmek istemiyorum.

”Squatting is still a solution; Politics are still corrupt”, squatting’in yasaklanmasını protesto eylemi, Den Haag.

Bir “short stay tenant” olarak bu kadar kira veriyorken, bazen bırakın boş binaları, içinde insan yaşayan binalara bile saldırıp sahiplenmek geliyor içimden. Ancak bu işi yapan yabancı öğrenci duymadım hiç. Hollandalı öğrenciler çoğunlukla yapıyor bunu. Delft’in şehir merkezinde bile görebiliyorsunuz, en merkezi caddede, koskoca, hatta tarihi, bir hikayesi olan binada, alt katını öğrenci topluluğu merkezi, üst katlarını ise evleri olarak kullanan Dutch gençler mevcut.

Peki her şey bu kadar günlük güneşlik mi, hayır tabii ki. O binanın sahibi olmuyorsunuz sonuçta ve bir gün bina sahibi hak iddia edip orayı terketmenizi isterse, çıkmanız gerekiyor, çıkmazsanız polis zoruyla çıkartılıyorsunuz. Bu tarz eylemler görmek de bolca mümkünmüş, ben henüz hiç denk gelmedim. Polis, itfaiye, kolluk kuvvetleri dışarda, binanın içinde çıkmayı reddeden, direnen, eylem yapan gençler görmek mümkün(müş).

TUDelta’da yayınlanan bir fotoğrafta, 2006 yılında, Amsterdam’da polise direnen squatter’ların, binanın ön cephesine astıkları pankartla bitirmek istedim bu yazıyı, o fotoğrafı da koymak isterdim ancak maalesef bulamadım;

“It is living space for 15 people & a social space for autonomous projects. Now all this will be evicted for a cash machine & yuppie flats. FUCK the city policy – it only serves the RICH! Fuck cash-machines, Smash capitalism!”

Öncelikle en çok ziyaret edilen sayfalar.

• en çok ziyaret edilen sayfa, “benle alakalı diğer” sayfası. söylediklerimden daha farklı şeyler merak mı ediliyor nedir, genellikle seçtiğim konuları değiştirmeliyim galiba
• en çok ziyaret edilen yazı, “amsterdam & delft” yazısı, ki iki fotoğraftan oluşuyor. buraları merak eden çok, anladım tamam.
• 3. en çok ziyaret edilen sayfa, “Fotoğraf” sayfası. bakmayı seviyoruz, daha kolay. Ama öyle fotoğraflar yok orada, hayalkırıklığı için kusura bakmayın

Bana ziyaretçi gönderenlere gelince. Özgecim, canım benim, açık ara birincisin bu konuda. Ziyaretçilerimin büyük kısmı, senin blogundan gelmişler buraya. Trafiğin büyük kısmını sana borçluyum sanırım, saol Senin blogun trafiği aldı başını gitti heralde.

Neyse, google’da kullanılan arama kelimeleri, ve buradan benim bloga gelenler. Neler var neler… şaka gibiler var. En çok gözüme çarpanları paylaşıyorum aşağıda tek tek.

“opencv nedir”: bu ve bunun gibi, opencv üzerine yapılan bir çok aramayla gelmişler. Opencv hakkında bir sayfa hazırlayacaktım, olmadı, kaldırdım o sayfayı kusura bakmayın.

“özge atakan”, “özge atakan bloguna yapılan yorumlar”: Özge canım benim, bak insanlar seni araraken beni buluyor ve bu aramayı yapan çok, google’da çok aranıyorsun özge bak benden söylemesi

“delft”: bunun hakkını vereceğim.

“stroopwafels”, “stroopwafels ticareti yapmak istiyorum”: Benden başka da stroopwafel hastaları var, mutlu oldum. Ama ikinci aramayı yapan arkadaş, canım eğer türkiyeye götürmeyi düşünüyosan bu mereti, o işe ben giricem, hiç kalkışma bence.

“hayyam pasajı dükkanları”, “yashica fotoğraf makinaları”: fotoğraf ve fotoğraf makinaları hakkında daha çok yazmam lazım, onu anladım.

“passiflora rapunzel twitter”: buna çok güldüm, PuCCa’yı ararken, beni bulana çok güldüm

“yabancı öğrencilerin türkiyedeki yaşamı”: ya ben bunla alakalı bişey yazmadım, ama bunu merak eden arkadaşı da merak etmedim değil.

“gay esprileri”, “hollandada gay mekanları”, “sevişen çılgın gaylar” : bu aramalara hem çok güldüm, hem üzüldüm, hem düşündüm. Blogun bir yerinde gay kelimesini kullandıysam, ki kullandım yine ve bu konuda bana gelen çok olacak yine, bir sürü kişi gelmiş bu şekilde. Bir de malum hollanda imajı birleşince, trafik akmış burdan. Üzüldüm, böyle bi imaj olsun da istemiyorum. Çok düşündüm, insanların ne aradıkları dikkat edilmesi gereken bir konu. Son aramayı yapan arkadaş, sapkınlıktan aramış belli. Ama hollanda’da gay mekanı arayan çok kişi var. Bizim toplumda böyle bir durumu itiraf etmek mümkün değil pek tabii ki, hollanda’da yaşıyor olsanız bile. Birkaç türk arkadaş, böyle bir mekan arıyor olsa gerek, bulamamış ki, artık google’da aramaya başlamış. Yoksa herhangi bir arkadaşına sorsa öğrenir. Garip, komik, ilginç. Tek sorun, cevabı ben bilmiyorum arkadaşım

“hayat boğuyo beni”: öncelikle, ilaç olabildiysem sana, ne mutlu. Ama arkadaşım, o kadar mı kötü halin ki, bunu bile google’da arıyosun? Üzüldüm de sana…

“hollandada kolbastı dersleri”: buna gerçekten çok güldüm. Abi bu kadar yaygınlaştı mı bu kolbastı? Türkiye’de hala moda mı bilmiyorum ama, buraya sonradan gelmiş olsa gerek ki, arayan arkadaşlar var baksana

“bunaldığımızda nerelere gitmeliyiz”: öncelikle bunaldıysan, bu zaten kendini evden çıkartmadığın, ve muhtemelen bilgisayarına gömüldüğün, hayatın sadece sanal olduğu içindir. Bunun çaresini bile google’da arıyorsan, işin zor canım. Bunaldığında, çık dışarı, gidebileceğin yerler bul işte bir şekilde, bunu bile google’da arama artık yani.

“özlesemde ulaşamam sevdiğim”: ama bana ulaştın

“midemden acı geliyor kime danışayım”: her şeyin cevabı internette var diyoruz ya artık, arkadaş bunu bile aramış, bir de ne alakaysa, benim bloga gelmiş. Kime danışacaksın arkadaşım, tabii ki doktora danışacaksın. Adam bunu bile önce google’da danışıyor. Şöyle arasaydın bence, “midemden acı geliyor, doktora danışmalı mıyım.”

“bel soğukluğu ne zaman belirti verir”: bak bu konuda, doğru adrese geldin arkadaşım. Sadece bir yazıda bu hastalığın adı geçiyor, o da yanlış teşhis gerçi ama olsun. Belirtilerden bahsediyorum en azından

“amsterdam red light”, “hollanda sex partisi”, “hollanda gece kızlar”, “hollandada sex partneri arıyorum”: komik değil mi? Bunları arıyor insanlar internette. Hollanda’da arıyorlar bu istediklerini. Hollanda’nın, Türkiye’deki malum imajı üzerine yazmıştım aslında, çok söyleyecek bir şey yok bu konuda, isteyen tekrar okuyabilir. Hatta, lütfen okuyun tekrar bu yazıyı. Başka bir şey söylemek istemiyorum. Sadece son aramayı yapan arkadaşa şunu söyleyebilirim, hadi sevgiyi aşkı geçtin tamam, sadece sex partneri arıyorsun, ona da tamam, yalnız arkadaşım, bunu internette ararsan, çok dolandırırlar seni.

“evlenip hollandaya nasıl gidebilirim”, “hollandaya nasıl kaçabilirim”: bu insanlar, sırf hollanda kelimesini kullandığım için bu bloga geliyorlar sanırım. Şimdi tekrarladığım için, daha da çok gelecekler. Ve ilginçtir, bu tarz aramaları yapan insan sayısı oldukça fazla. Çünkü herkes kolay yolundan yaşamaya, “yırtmaya” bakıyor. “nasıl bi yere kapağı atarım”, “avrupaya bi attım mı kapağı, günümü gün ederim” düşünceleri o kadar çok yaygın ki. Hollanda hakkındaki yazıda, bundan da bahsediyorum aslında. Canlarım, çalışıyor insanlar burda. Ama sen istiyorsan gel yine. Aslında gel ya, tam sana göre burası. Evlen, at kapağı buraya, al vatandaşlığı, işsizlik parası al, ölene kadar otur evinde çalışmadan sonra. Tam sana göre. He yalnız bu kurnazlığı yapan tek sen değilsin, o kadar çok kişi yapıyor ki bunu, çok yakındır bu sistemi toptan kaldıracak avrupa. Suistimal sınırları zorlamaya başlamış çünkü, haberin olsun.

“magic mushroom”, “magic mushroom etkisi sonra gelirmi”, “gümrük magic mushroom” : bunlara da çok güldüm. Magic mushroom arayanları anladım tamam, nedir falan merak ediyorlar, ya da nasıl bulunur. Hollanda malum, bana çok geliyorlar o yüzden. Yalnız bir haber edeyim, magic mushroom, “tolere” edilen maddelerden çıkarıldı tekrar. Yani, mushroom da illegal artık, haberin olsun İkinci aramayı yapan arkadaşa bayıldım, canım sana cevabım şu, mutluluk diyoruz ona, sadece maddelerde arama, birşeylere mutlu olup, onu bir maddenin etkisi sanma. Sadece maddeyle değil, kendin de mutlu olabilirsin. Son aramadakilere de çok güldüm. Gümrükten nasıl geçirtirim, türkiyeye nasıl kaça getirtirim, ytl ve euro fiyatı nedir. Ben de bilmiyorum, kusura bakmayın

“sanat insanı terbiye eder”: benim bloguma getirmesine en memnun olduğum arama bu, bununla bitirmek istedim. Niye bana geldi, bilmiyorum. Sanat kelimesini çok kullandığımdan olabilir. Ama hayatımın en önemli cümlelerinden birtanesini, birileri aramış, ve beni bulmuşlar, çok mutlu oldum. Abuk sabuk aramaların içinde, güneş gibi parladın bana, teşekkürler. Senin tarzında arama yapanların daha fazla gelmesini sağlamak lazım, onu da anladım…

Bunlar ve bunlar tarzında daha bir sürü arama var. Çok garip başka aramalar gelirse, onlardan da bahsederim ileride. Şimdilik bu kadar, görüşürüz.

dipnot: Yeltenmeler sayfası güncellenmiştir

Birkaç hafta önce, bir ev partisinde ortaya atılan fikir üzerine, Delft’in bihaber olduğum restoranlarından birtanesine gitmeye karar verildi. De Mol. Delft’in ortaçağ restoranı. Ortaçağ restoranına gidelim mi dediklerinde, bana çok da bir şey ifade etmedi aslında. Ertesi gün gidildiğinde de, kapıdan girene kadar hala birşey ifade etmemişti.

Girdik, elektrik yok, mekan eski, mum ışığında bir sürü insan. Dedi ki arkadaşlar, et yiyeceğiz burda. İyi, severim ben eti. Oturduk yerleştik masamıza.

Ortaçağ kıyafetleri içindeki garsonlar önce muazzam bir ekmek – sos ikilisi getirdi. Ekmek bizim köy ekmeklerine çok benziyor. Sıcak olması ve olağanüstü tadı, sizi sevindirik yaparken, o sosa bandığınızda ekmeği, hayatınızın dönüm noktalarından birtanesini yaşadığınızı anlıyorsunuz. Hayatımda bu kadar güzel bir sos yemedim, günlerce o sosa ekmek banıp yiyebilirim heralde bıkmadan. Ama biraz kurnaz ve iradeli olup, onunla doymamak lazım, nitekim arkasından gelecekler, akıllara ziyan.

Sonra sıra yemeklere geldi. Menü fiyatına, sınırsız et. Siz yedikçe getiriyorlar. Ama o kadar çok Türk gidince, mümkün olduğunca ağırdan aldılar, biraz fazla yedik sanırım. Tabaklar tahta, etler eski toprak kaplarda geliyor. Geldi, kuzu, tavuk, domuz, bir şey daha, hatırlayamadım şimdi. Tek şansıszlığımız, o gün tavşan yokmuş, onu tadamadık. Domuz yemiyorsanız, kuzu ve tavuğa yükleniyorsunuz. Hayatımda böyle bir kuzu yemedim, tavuk da apayrı zaten. Etlerin sosları ise, beni benden aldı. Dedim evet, et soslu olmalıymış. Salatanın yüzüne bakmam diyordum, kerevizi kıtır kıtır yediğimi ilk kez biliyorum. Patates sevmem, avuç avuç yedim galiba.

Bu şekilde sanırım 25 tabak kadar et yedik. 10 kişi civarı mıydık acaba, onu da hatırlamıyorum. Şunu söyledim mi bilmiyorum, malum ortaçağ restoranı, çatal bıçak namına hiç bir şey yok. Her şeyi ellerinizle yiyorsunuz. Ben bilmem kaçıncı tabağı bitirdikten sonra, ellerimi yıkamak istedim. Masadaki limonlu su kabında yıkayabiliyorsunuz ama, alışmışız sabuna, tuvalete gittim. Giderken ve dönüp yerime otururken, yerlerde dolaşan tavukları da kışkışlamak gerekiyor tabi. Malum tam bir han havası olduğu için, tavuklar da ortalıkta dolanıp duruyorlar.

Yemek bittikten sonra, geleneksel hollanda tatlısına geldi sıra. Garsonlar tatlıyı getirdikleri zaman, tatlıyı yani Syllabub ”Royal Dutch", masaya koyuyorlar, yanına kaşık da koyuyorlar ama, kaşığı kullanmak yerine elle yememiz gerektiğini önerip, sonra tatlının hikayesini anlatıyorlar. Şöyle ki, bu tatlı “royal”, kraliyet ailesinden geliyor hikayesi. 8. Henry , yaşlanır, artık gece hayatı başarısızdır. Bunu kendine çok dert eder. Bir gece uyku tutmuyor, sarayında dolanıyor, mutfak katına geliyor. Orda dolaşırken, mutfakta bir hizmetçi kadın görüyor, büyük bir kazanda krema kaynatıyor. Kralımız, bir anda, şevke geliyor. Önce diyor, yahu ben kralım, bu bir hizmetçi, bana yakışmaz. Sonra diyor boşver, giriyor mutfağa, kadını masaya yatırıyor. Sonra, garsonların tabiriyle, “the oldest game known to man” oyununu oynarken, bir ara eli raflara çarpıyor, raftan şarap şişesi kazana düşüyor. Kazandaki krema köpürüyor, kral orta parmağıyla bu köpükten tadıyor, çok beğeniyor. Beğenmekten öte faydası da oluyor. Ve kralımız, o gece hizmetçi kadınla 8 kere birlikte oluyor. Hollanda kraliyet ailesinde, 8 tane Henry yok, ama bu kralın 8. Henry diye tanınmasının sebebi işte bu gece oluyor. Garsonlar diyor ki, eğer siz de gerçekten bu tatlının tadına varmak, ve faydasını görmek istiyorsanız, kaşık kullanmak yerine, siz de orta parmağınızla yemelisiniz, nitekim biz de aynı özenle bu tatlıyı içerde hazırladık. Aynı özenden ne kastetti, onu bilemiyoruz. Yedik

Hayatımın en güzel etlerini burda tattım sanırım. Öğrenciler için uygun fiyat tarifeleri de var. Bu bahsettiğim yemek, 10 euro bir öğrenci için. Yediğiniz etin miktarını düşünürseniz, kesinlikle değiyor. Restoranda daha bir sürü şey var, mekanı kapatıp, özel eğlence isteyebiliyorsunuz, özel temalı partiler isteyebiliyorsunuz. O zaman fiyatlar uçuyor tabi. Fiyatlardan bahsetmiycem burda, çok merak eden, buyursun baksın: http://www.stadsherbergdemol.nl/

Özellikle kuzunun tadı damağımda kaldı, bir kaç kere rüyamda bile gördüm. Delft’in yeni yeni keşfettiğim mekanlarından birtanesi oldu sanırım. Birkaç kere daha giderim gibi geliyor hatta. Misafir geldiği zaman da, götürülebilecek bi yer. Niyeti olan varsa, misafir olarak gelmeye, tıka basa et yenebilecek bir akşam vaadedebiliyorum, buyrun gelin

D.N: Çatal bıçak yok dedim, gerçekten yok. Yandaki fotoğrafta kendimizi kaybetmiş şekilde yemek yerken görebiliyorsunuz bizi, ama Turhan’ın elindeki bıçak sizi aldatmasın. En başta gelen ekmeği kesmek için bıçak getiriyorlar, ama sonra götürüyorlar aslında onu. Turhan gibi kurnazlık yapıp, çalarsanız o bıçağı, etleri parçalamak biraz daha kolay olabiliyor tabi

Ayrıca, Turhan’a da teşekkürü bir borç biliriz, mekanı tavsiye edip bizi götüren kişidir kendisi. Turhan, kusura bakma, kişi başına düşen tabak sayısı rekorunu kıramadık, ama mutfakta daha fazla kuzu kalmayınca, sadece tavuk gelmeye başlayınca, yapacak bir şey kalmadı

Kuzudan bahsettim o kadar, göstermeden olmaz. Müthiş karnım acıktı şimdi. Bir dahaki yazı da, cumartesi pazarında yediğimiz balık hakkında olsun bari. Onu da uzun uzun anlatmam lazım, önce biraz fotoğraf toplayalım.

Görüşürüz, öptüm.

Delft’te, fotoğrafçının fotoğrafı…

bisiklet parkına, bisikletimi kilitledikten sonra, “rookzone”da bir sonraki treni beklemek. gidecek o kadar çok yer var ki…

binmek istiyorum bazen bir trene, nereye gideceğimi önceden seçmeden. istanbul’da rasgele bir otobüse bindiğim gibi. burda da, ilk gelen trene binmek, çok şeyi istanbul’da bıraktığım gibi, çok şeyi geride bırakarak gitmek.

aklımdaki kısa filmi çekmek istiyorum. kesinlikle delft’te olacak. daha önce hiç denenmemiş tekniklere falan heveslendiğim yok. klişe dolu olsun. herhangi bir filmde, ya da filmciliğe yeni başlamış herhangi birisinin, ilk heveslerle orjinal olduğunu sanarak, binbir kere çekilmiş sahneleri çektiği gibi, her yerde görebileceğiniz sahneleri çekmek istiyorum. ama ben bazen, işte böyle klişelerle görüyorum yaşadığım yeri. yaşadığım yer delft, ne kadar yeni de olsam burda, klişeler her zaman yanımda. istediğin kadar her şeyi geride bıraktığını zannet, hiç bir şey kendini geride bırakmıyor.

gözden uzak kalınca, bırakmıyor seni klişeler. bavulunun bir köşesine sıkıştırıyorsun, onları da götürüyorsun.

fotoğraf çekmek istiyorum. delft’in, üstü yapraklarla kaplanmış kanallarını kendine fon seçen fotoğraflar çekmek istiyorum. bir kadına, ya da bir erkeğe, ya da bir hayvana, bir ağaca, üstüste yığılmış yüzlerce bisiklete, kendi gözümden bakmak istiyorum. onları nasıl gördüğümü, anlamak istiyorum. klişelerle dolu olabilir, umrumda değil.

bazen hiç dönmek istemiyorum. her zaman yer değiştirmek istiyorum. hiç dönmemek, hep birilerini, bir yerleri, bir şeyleri geride bırakmak istiyorum. her durakta inip, biraz orada oyalanıp, bir sonraki trene biner gibi. sonra o istasyonu da geride bırakmak istiyorum. stoptrein olsun bindiğim. her durakta dursun. en ufak duraklarda bile. varoşlarda bile dursun. kondüktörler hiç biletimi kontrol etmesin. her durakta, bir sigara izmariti bırakmak istiyorum arkamda.

aynı yerde durmak, hayatı durduruyor. bayağılaşıyor bazen. takılıp kalıyorum olduğum yere. nefret etsem de, öyle olduğunu sansam da, aslında içten içe çok seviyorum ayrılmayı, gitmeyi, hep birilerini bir yerlerde bırakmayı.

birkaç güzel anım olsun her istasyonda, yetiyor bana. sonra çok geride kalıyor o istasyonlar. isteyen, bana bir kartpostal yolluyor. isteyen sesini duyuruyor bana. ya da o gerideki durakların birtanesinde kalıveriyor. orda kalmak, onun tercihi. herkes hangi yöne giden trene bindiğimi biliyor sonuçta. ve her durakta indiğimi de. birkaç denemeyle, beni bulabiliyor isteyen.

geride bırakmak istiyorum herkesi. her şeyi. sonra üzülmek istiyorum. ağlamak belki. sonra geri dönmek istiyorum. geri dönüp bulmak istiyorum.

ama biliyorum, döndüğümde, çok şeyi, çok kişiyi bulamam.

beni isteyen bulur, ben istesem de onları bulamam…

bir tek klişeler, kendiliğinden, ayağına kadar geliyor insanın… hep aynı odanın içinde, köşeden köşeye, dolanıp durur gibi. her defasında yeni bir köşeye geldiğini sanar gibi.